استاد دروس خارج فقه و اصول حوزه علمیه مشهد و استادیار گروه فقه و مبانی حقوق دانشگاه علوم اسلامی رضوی. مشهد _ ایران
چکیده
استقرار نظام جمهوری اسلامی و طرح سیاستهایی مانند عدالتخواهی، ظلمستیزی و پایبندی به آموزههای دینی، موجب توجّه افکار عمومی به ویژه تحصیل کردگان به این سیاستها و نحوه برخورد با سهمخواهان شده و در عین حال اجرای فراگیر عدالت از مهمترین عوامل اعتماد عمومی به عنوان مهمترین رکن سرمایه اجتماعی، همچنین از مهمترین مؤلّفههای قدرت نرم برای جمهوری اسلامی است. در این میان یکی از آرمانهای مشترک جمهوری اسلامی با حکومت علوی، عدالتورزی و از چالشهای مهمّ فراروی این دو، تفکّر سهمخواهیاست. از نمادهای این تفکّر در حکومت علوی، ناکثین بودهاند. با توجّه به تشابه آرمانی، همان چالش و تفکّر در برابر جمهوری اسلامی نیز مشهود است. این پژوهه با روش توصیفی- تحلیلی، با استفاده از منابع کتابخانهای، ضمن بیان ویژگیها و اهداف ناکثین به عنوان نماینده تفکّر فوق و مواضع امام علی علیه السلام در برابر آنان و توجه به مؤلّفههای افزایش اعتماد عمومی با رویکرد به نهجالبلاغه که تاکنون مغفول واقع شده، به بررسی این موضوع پرداخته و به این نتیجه دست یافته که مهمترین عامل برای تحقّق آرمانها، عدالتورزی، طرد سهمخواهیها و به کارگیری مؤلّفههای تاثیر گذار بر افزایش اعتماد عمومی، بر اساس توصیههای امام علی علیه السلام دراینباره میباشد.
احمدی نیک,سیدمهدی . (1402). مؤلّفههای اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی با نگاهی تحلیلی به جریان ناکثین در نهجالبلاغه. فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 22(3), 215-237.
MLA
احمدی نیک,سیدمهدی . "مؤلّفههای اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی با نگاهی تحلیلی به جریان ناکثین در نهجالبلاغه", فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 22, 3, 1402, 215-237.
HARVARD
احمدی نیک سیدمهدی. (1402). 'مؤلّفههای اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی با نگاهی تحلیلی به جریان ناکثین در نهجالبلاغه', فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 22(3), pp. 215-237.
CHICAGO
سیدمهدی احمدی نیک, "مؤلّفههای اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی با نگاهی تحلیلی به جریان ناکثین در نهجالبلاغه," فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 22 3 (1402): 215-237,
VANCOUVER
احمدی نیک سیدمهدی. مؤلّفههای اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی با نگاهی تحلیلی به جریان ناکثین در نهجالبلاغه. النهج, 1402; 22(3): 215-237.