از قواعد مهم دانش کلام، قاعده لطف است که متکلّمان عدلیه در مباحث کلامی بسیاری از آن استفاده کردهاند. این قاعده که فرع بر مسأله حسن و قبح عقلی است مورد توجه و استناد این دسته از متکلمین قرار گرفته است. نهج البلاغه از متون دینى است که مورد اهتمام دانشمندان شیعه و معتزله قرار گرفته است. ابن ابی الحدید از جمله دانشمندان معتزلى است که بر این کتاب شرحى نگاشته است. هر چند وى بیشتر بهعنوان مورخ و ادیب شناخته میشود اما آثار کلامى او گواه بر دانش و تخصص او در علم کلام است. ابن ابی الحدید در شرح خویش در مباحث گوناگون به قاعده لطف استناد نموده است. این پژوهش نشان میدهد که ابن ابی الحدید ضمن تعریف و بیان گستره این قاعده و وجوب آن بر خدا، در 28 مورد برای اثبات دیدگاه خویش از این قاعده بهره برده است.
شهری,قاسم , قندهاری,محمدهادی و دلشاد تهرانی,مصطفی . (1395). قاعده لطف از دیدگاه ابنابی الحدید در شرح نهجالبلاغه. فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 15(4), 123-142.
MLA
شهری,قاسم , , قندهاری,محمدهادی , و دلشاد تهرانی,مصطفی . "قاعده لطف از دیدگاه ابنابی الحدید در شرح نهجالبلاغه", فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 15, 4, 1395, 123-142.
HARVARD
شهری قاسم, قندهاری محمدهادی, دلشاد تهرانی مصطفی. (1395). 'قاعده لطف از دیدگاه ابنابی الحدید در شرح نهجالبلاغه', فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 15(4), pp. 123-142.
CHICAGO
قاسم شهری, محمدهادی قندهاری و مصطفی دلشاد تهرانی, "قاعده لطف از دیدگاه ابنابی الحدید در شرح نهجالبلاغه," فصلنامه علمی پژوهشی پژوهشهای نهج البلاغه, 15 4 (1395): 123-142,
VANCOUVER
شهری قاسم, قندهاری محمدهادی, دلشاد تهرانی مصطفی. قاعده لطف از دیدگاه ابنابی الحدید در شرح نهجالبلاغه. النهج, 1395; 15(4): 123-142.