Nahjolbalagheh Research

Nahjolbalagheh Research

Indicators of Effective Social Communication in Nahj Al-Balaghah

Document Type : Original Article

Authors
1 Faculty member of IRIB University Director of the Department of Religious Education and General Courses
2 Graduated from Qom University of Radio and Television
Abstract
Many social communication sciences are based on philosophies whose foundations are materialism and disbelief in Islamic teachings and lead to the promotion of skepticism, irreligion, injustice, and misguidance. This article tries to express the theoretical and practical features of effective social communication based on the statements of Imam Ali (PBUH) in Nahj al-Balaghah. Theoretical indicators of effective communication include: Adhering to the principles and rules of effective social communication, and the certainty of the effective impact of social and God-centered behaviors. The practical features of effective social communication include adherence to norms, role modeling, and observing the criteria of effective social communication. According to the investigations, it became clear that the issue of social communication was one of the topics of concern to Islam and the Imams (PUBH). In this context, they have expressed important and practical topics to improve the quality and quantity of this type of communication. A descriptive-explanatory method was used to explain the data of this article which has been collected from books and using a library method.
Keywords

  1. قرآن کریم.

    1. آذری، غلامرضا (1384). مقدمه‌ای بر اصول و مبانی ارتباطات (انسانی – جمعی). تهران: اداره کل آموزش معاونت آموزشی صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران.
    2. آذر شب،محمد علی و مریم فولادی(1389)، تهران: تصویر هنری دنیا در نهج‌البلاغه.
    3. اورعی، غلامرضا صدیق (1380). انحطاط اقوام و حکومت‌ها از دیدگاه نهج‌البلاغه. تهران: انتشارات صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران.
    4. اسلمسر، نیل (1380). تئوری رفتار جمعی. (رضا دژاکام، مترجم). تهران: انتشارات یافته‌های نوین. (تاریخ نشر اصلی 1930).
    5. ابوالفتح البیانونی، محمد (1388). درآمدی بر علم دعوت. (عبدالرحمن زمان پور). تهران: انتشارات احسان
    6. برکو، ری. ام و همکاران (1382). مدیریت ارتباطات. (سید محمد اعرابی و داود ایزدی مترجمان) تهران: انتشارات دفتر پژوهش‌های فرهنگی (تاریخ نشر اثر اصلی:2001)
    7. پل، کوبلی (1387). نظریه‌های ارتباطات. (شاهو صبّار، مترجم). تهران: انتشارات پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی. (تاریخ نشر اثر اصلی:1963).
    8. جعفری، محمدتقی تبریزی (ترجمه نهج‌البلاغه و شرح نهج‌البلاغه)، بیتا،کتابخانه تخصصی حضرت علی (×) باب العلم، دفتر اول. اصفهان: مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان.
    9. دشتی، محمد (1385). ترجمه نهج‌البلاغه. قم: انتشارات ظهور شفق.
    10. دادگران، سید محمد (1374). مبانی ارتباطات جمعی. تهران: فیروزه.
    11. دین‌پرور، سید جمال الدین(1379)، نهج‌البلاغه پارسی، تهران: بنیاد نهج‌البلاغه.
    12. راشدی، لطیف و سعید (1390). غررالحکم و درر الکلم. قم: انتشارات صبح پیروزی.
    13. راوندی، قطب الدین ابوالحسین سعید بن هبه(1389)، منهاج البراعه فی شرح نهج‌البلاغه، تصحیح سید عبدالکریم کوه کمری،تهران، انتشارات مکتبه الاسلامیه
    14. رضایی، عبدالعلی (1377). «طرح پژوهشی طرح تعیین استراتژی ارتباطات و مخابرات جمهوری اسلامی ایران»، مرحله اول – مبانی نظری». طرح پژوهشی چاپ‌نشده تهران: مرکز تحقیقات مخابرات ایران معاونت پژوهشی
    15. زارعی، زهرا (1385). نگاهی به سیره حکومتی امام علی (×). قم: مرکز پژوهش‌های اسلامی صداوسیما.
    16. زرنگار، احمد (1391). مبانی ارتباطات اجتماعی از منظر قرآن کریم. تهران، انتشارات دانشگاه صداوسیما،
    17. زورق، محمدحسن (1389). ارتباطات و آگاهی (مفاهیم و مبانی و روش‌ها). تهران: انتشارات سروش.
    18. ساروخانی باقر (1384). روش‌های تحقیق در علوم اجتماعی (جلد اول). تهران پژوهشگاه علم انسانی و مطالعات فرهنگی.
    19. ساروخانی، باقر (1367). جامعه‌شناسی ارتباطات. تهران: انتشارات اطلاعات.
    20. سورین، ورنر و تانکارد، جیمز (1381). نظریه‌های ارتباطات. (علیرضا دهقان، مترجم). تهران: انتشارات دانشگاه تهران. (تاریخ نشر اثر اصلی:1992).
    21. شهیدی، جعفر (ترجمه نهج‌البلاغه). کتابخانه تخصصی حضرت علی × باب العلم، دفتر اول. اصفهان: مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان.
    22. طباطبایی ندوشن، سیده مریم (1391). در رسانه‌ها و مهارت‌های ارتباطی. قم: مرکز پژوهش‌های اسلامی صداوسیما چاپ اول.