Nahjolbalagheh Research

Nahjolbalagheh Research

Revision of Persian translations from Takamda translations in Nahj al-Balaghah sermons (Read translations of Ansarian, Dashti, Din-Parvar, Shahidi and Ayati)

Document Type : Original Article

Authors
Hossein Goli 1
Sajjad Ahmadi 2
Marjan Sartipi 3
1 Arak university. Arak. Iran.
2 Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Theology, College of Tehran Farabi., Qom, Iran.
3 Language & Literature Arabic, Humanities science, Kashan university, Kashan, Iran.
Abstract
One of the most prominent and obvious manifestations of a written that distinguishes it from other texts is the use of specific language patterns. Nahj al-Balagheh is not an exception to this rule and with the use of takamadhe has been able to create his own unique style. The translation of this type of Nahj al-Balaghah words requires semantics due to the difficulty in understanding the meaning, and the best type is descriptive semantics; Because it is in the context of the sentence and through the relationships of substitution and coexistence from a word with other words and expressions and through dictionaries that one can get the original meaning of such expressions. The present study has used the comparative-descriptive approach and the authors follow to compare the translation of words or phrases with monotony to the case pathology of the translators and show the audience which of the Persian translations performed better than the others. The authors of the following essay have provided a translation under the title of proposed translation to familiarize the audience with the translation of words or singular phrases at the end of each proposition or sentence. The obtained results indicate that apart from Dinparvar, most Persian language translators have been simplified in their translation process, and this neglect has led to the lack of accurate transmission of Nahj al-Balaghah style in translations.
Keywords
Nahj Al-Balaghah
Takamad
Persian Translations
Descriptive Semantics
Succession and companion

  1. منابع

    . قرآن ­کریم.

    . نهج­ البلاغه،1384ش، محمد بن حسین شریف رضی رحمه الله ترجمه: سید جمال­ الدین، دین­ پرور، نهج­ البلاغه پارسی، چاپ اول، قم: بنیاد نهج­ البلاغه.

    1. ابن ابی الحدید، عز­الدین هبة الله، 1385ق، شرح نهج­ البلاغه، تحقیق محمد ابوالفضل ابراهیم، مصر: دار احیاء کتب العربیة.
    2. ابن سیده، ابوالحسن علی بن اسماعیل، 1421ق، المحکم و المحیط الاعظم، تحقیق عبدالحمید هنداوی، بیروت: دارالکتب العلمیه.
    3. ابن فارس، احمد، 1399ق، معجم مقاییس اللغه، تحقیق محمد هارون عبدالسلام، بیروت: دارالفکر.
    4. ابن منظور، محمد بن مکرم، 1375ق، لسان العرب، دار بیروت.
    5. اسکولز، رابرت، 1379ش، درآمدی بر ساختارگرایی در ادبیات، ترجمه فرزانه طاهری، تهران: آگاه.
    6. افرام البستانی، فواد، 1386ش، فرهنگ جدید عربی _ فارسی مُنجَدُ الطُّلَّاب، ترجمه محمد بندر ریگی، چاپ اول، تهران: موسسه انتشارات همسفر.
    7. انصاریان، حسین، 1388ش، ترجمه نهج­ البلاغه، قم: انتشارات دارالعرفان.
    8. ایزوتسو، توشی هیکو، 1391ش، خدا و انسان در قرآن، ترجمه احمد آرام، چاپ هفتم، تهران: شرکت سهامی انتشار.
    9. آیتی، عبدالمحمد، 1386ش، ترجمه نهج­ البلاغه، تهران: نشر و پژوهش فرزان روز.
    10. باتمان غلیچ، محمدحسین، 1396ش، فرهنگ مترجم عربی_فارسی، چاپ اول، تهران: نشر میزان.
    11. باقری، مهری، 1374ش، مقدمات زبان­شناسی. تهران: قطره.
    12. البعلبکی، روحی، 1387ش، فرهنگ عربی_فارسی المورد، ترجمه محمد مقدس، چاپ دوم، تهران: انتشارات امیرکبیر.
    13. جر، خلیل، 1380ش، فرهنگ لاروس عربی_فارسی، ترجمه سید حمید طبیبیان، چاپ یازدهم، تهران: انتشارات امیرکبیر.
    14. دشتی، محمد، 1386ش، ترجمه نهج­ البلاغه، قم: مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امیرالمؤمنین علیه السلام.
    15. سیّاح، احمد، 1356ش، فرهنگ بزرگ جامع نوین عربی _ فارسی مصوّر، چاپ نهم، تهران: نشریات کتابفروشی اسلام.
    16. شهیدی، سید جعفر، 1370ش، ترجمه نهج­ البلاغه، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
    17. قَیِّم، عبدالنبی، 1393ش، فرهنگ معاصر عربی _ فارسی، چاپ یازدهم، تهران: انتشارات فرهنگ معاصر.
    18. زکی بدوی، احمد و یوسف محمود، صدیقه، 1999م، المعجم العربی المیسر للمدرسة و الجامعة و المکتب و المنزل. الطبعة الثانیة، قاهرة و بیروت: دارالکتاب اللبنانی و دارالکتاب المصری.
    19. مسعود، جبران، 1992م، الرائد، الطبعة السابعة، بیروت: دارالعلم للملایین.
    20. مصطفی، ابراهیم و همکاران، 1427ق، المعجم الوسیط، الطبعةالثانیة، طهران: مطبعة المرتضوی.
    21. معلوف، لوئیس، 1992م، المنجد، الطبعة الثالثة و الثلاثون، بیروت: دار المشرق.
    22. المقری البیهقی، ابوجعفر احمد بن علی بن محمد، 1366ش، تاج المصادر، به تصحیح: هادی عالم زاده، چاپ اول، تهران: موسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی،
    23. معین، محمد، 1386ش، فرهنگ فارسی، چاپ چهارم، تهران: انتشارات اَدِنا.

    مقالات

    1. افتاده، صدیقه و همامی، عباس، 1399ش، دو فصلنامه کتاب قَیِّم، دوره 10، شماره 23، پاییز.
    2. کریمی­نیا، مرتضی، 1393ش، تکامد در قرآن تحلیلی بر واژه­ها و ترکیبات تک­کاربرد در قرآن­کریم، پژوهش­‌های قرآن و حدیث، سال چهل و هفتم، شماره دوم، پاییز و زمستان 93، صص 284-247.
    3. مهتدی، حسین و مرسلی، نوش­آفرین، 1399ش، معناشناسی توصیفی عذاب در قرآن­کریم با تاکید بر رابطه همنشینی، فصلنامه علمی پژوهشی علوم قرآن و حدیث دانشگاه الزهرا، سال هفدهم، شماره2، تابستان 99، صص 238-205،
    4. Nida, Eugene A and C.R. Taber، 2003، The Theory and Practice of Translation. 4th Leiden/ Boston: Brill.