Nahjolbalagheh Research

Nahjolbalagheh Research

Semantic Study of the Word "Nifaq" (Hypocrisy) in Nahj al-Balagha with an Emphasis on Syntagmatic and Paradigmatic Axes

Document Type : Original Article

Authors
1 Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Humanities, Bu- Ali Sina University, Hamadan, Iran.
2 Department of Arabic Language and Literature, Faculty of Humanities, Bu- Ali Sina University, Hamadan, Iran
3 Department of Persian Language and Literature, Faculty of Humanities, Bu- Ali Sina University, Hamadan, Iran.
Abstract
This study conducts a descriptive-analytical investigation into "nifāq" (hypocrisy), a pivotal concept in Nahj al-Balagha, based on semantic principles. Imam Ali (peace be upon him), drawing upon divine knowledge, eloquently endeavors to create a powerful depiction of this concept and its manifestations in the mind of the audience. Employing both diachronic and synchronic approaches, this research traces the semantic evolution of the word nifāq from the pre-Islamic era to the early Islamic period.
The diachronic analysis reveals that the concept of nifāq evolved from its primary pre-Islamic meaning, "the burrow of a jerboa," to signify "duplicity" and "the pretense of faith while concealing disbelief" in Islamic discourse. The synchronic analysis, focusing on Nahj al-Balagha, situates the word within various semantic relationships. In terms of hyponymy, nifāq is a subordinate of "kufr" (disbelief). In the collocational domain, particularly in sermons 175 and 185, it is surrounded by a coherent network of associated terms. On the paradigmatic axis, words such as "mudāhana" (flattery), "mukhāda'a" (deception), "makr" (cunning), "ḥīla" (ruse), and "kidhb" (lying) can act as substitutes, provided they imply duplicity. This extensive network of semantic relations, from synonymy to collocation, is a salient feature of Nahj al-Balagha, which utilizes maximal imagery to elucidate the dangers of a detrimental concept.
Keywords

منابع

. قرآن کریم.
. نهج‌البلاغه، 1379ش،  ترجمه: محمد دشتی،  قم: انتشارات مؤسسه فرهنگی تحقیقاتی امیرالمؤمنین علیه السلام.
1. ابن دُرید، محمدبن حسن، 1988م، جمهره اللغه، جلدسوم، بیروت: دارالعلم للملایین.
2. ابن سیده، علی بن إسماعیل، 1421ق، المحکم و المحیط الأعظم. چاپ اول، جلد دهم، بیروت: دارالکتب العلمیه.
3. ابن فارس، أحمد، 1404ق، معجم مقاییس اللغه، جلد اول و دوم، قم: مکتب الإعلام الإسلامی.
4. ابن منظور، محمدبن مکرم، 1414 ق، لسان العرب،جلد ده و سیزده، چاپ سوم، بیروت : دار­صادر.
5. ابن میمون، محمد بن مبارک و طریفی، محمد نبیل، 1999م، منتهی الطلب من أشعار العرب ، جلد نهم، بیروت: دار صادر.
6. أزهری، محمدبن احمد، 1421ق، تهذیب اللغه، جلد اول و نهم، بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
7. الأعلم الشنتمری، ابوالحجاج یوسف بن سلیمان، 2001م، أشعار الشعراء السته الجاهلیین، جلد اول، بیروت: دار الکتب العلمیه.
8. ایزوتسو، توشیهیکو، 1360ش، ساختمان معنایی مفاهیم اخلاقی-دینی در قرآن(ترجمۀ: فریدون بدره­ای)، تهران: انتشارات قلم.
9. باقری، مهری،  1378ش، مقدمات زبان شناسی، چاپ دوم، تهران: نشر قطره.
10. بی­یرویش، مانفرد، 1374ش، زبان شناسی جدید( ترجمه محمدرضا باطنی)، تهران:  انتشارات آگاه.
11. جوهری، اسماعیل بن حماد، 1376ق، الصحاح، تاج اللغه و صحاح العربیه ، جلد چهار، بیروت: دارالعلم للملایین.
12. چندلر، دانیل، 1387ش، مبانی نشانه شناسی.(ترجمه: مهدی پارسا)، چاپ دوم، تهران: نشر سوره مهر.
13. حسین یوسف، موسی،1410ق، الإفصاح، چاپ چهارم، جلد اول، قم: مکتب الإعلام الإسلامی.
14. حمیری، نشوان بن سعید، 1420ق، شمس العلوم. جلد هشتم، دمشق: دارالفکر.
15. راغب اصفهانی، حسین بن محمد، 1374ش، مفردات الفاظ قرآن (ترجمۀ غلامرضا خسروی الحسینی)، چاپ دوم، جلد اول، تهران: مرتضوی.
16. زبیدی، مرتضی، 1414ق، تاج العروس، جلد سیزده، بیروت: دارالفکر.
17. زمخشری، محمود بن عمر، 1386ش، مقدمة الأدب. چاپ اول، تهران: مؤسسة مطالعات اسلامی دانشگاه تهران.
18. زهیر بن ابی سلمی، 1408ق، دیوان زهیر بن ابی سلمی، شرح علی حسن فاعور، بیروت: دارالکتب العلمیة.
19. سیوطی، جلال الدین، 1325ق، المزهر فی علوم الغة و انواعها، جلد اول، قاهرة: المکتبة الازهریة، مطبعة السعادة.
20. شریفی، علی، 1394ش، معناشناسی قرآن در اندیشه شرق شناسان با تأکید بر ایزوتسو. چاپ اول، قم: دانشگاه ادیان و مذاهب.
21. صاحب بن عباد، اسماعیل، 1414ق، المحیط فی اللغة، جلد پنجم ، بیروت: علم الکتب.
22. صفوی، کورش، 1392ش، درآمدی برمعناشناسی، چاپ پنجم، تهران: انتشارات سوره مهر.
23. صفوی، کورش، 1366ش، نگاهی تازه به معنا شناسی، تهران: نشر مرکز.
24. طُریحی، فخرالدین بن محمد، 1375ش، مجمع البحرین،چاپ سوم، جلد ششم، تهران: مرتضوی.
25. عسکری، ابوالهلال، 1400ق، الفروق فی اللغة، بیروت: دارالآفاق الجدیدة.
26. فخر رازی، محمد بن عمر، 1420ق، مفاتیح الغیب. چاپ سوم، جلد نهم، بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
27. فراهیدی، خلیل بن احمد،  1409ق، کتاب العین، چاپ سوم، جلد پنجم، قم: نشر هجرت.
28. گیررتس، دیرک، 1393ش، نظریه‌های معناشناسی واژگانی، ترجمه کورش صفوی، تهران: انتشارات علمی.
29. مهنا، عبدالله علی، 1413ق، لسان اللسان، جلد دوم، بیروت: دارالکتب العلمیة.
30. النادری، محمد أسعد، 1430ق، فقه اللغة مناهله و مسائله، بیروت و صیدا: المکتبة العصریة.
مقالات
جوادی، محمد اسلم ؛ نیک پی، امیر، 1389ش، ایده و مفهوم ساختارگرایی با بررسی آراء سوسور و لِوی استروس ، معرفت فرهنگی اجتماعی(3)1، ص:203-177.