Nahjolbalagheh Research

Nahjolbalagheh Research

The Meaning of الحَسَنانِ, عِطفایَ and الغَنَمِ رَبیضَةِ in the Third Sermon of Nahj ul-Balaghah

Document Type : Original Article

Authors
1 teacher; nahjolbalagheh Institute; tehran; iran
2 student
Abstract
Terminologists and commentators of Nahj ul-Balaghah have viewed الحَسَنانِ, عِطفایَ and الغَنَمِ رَبیضَةِ as being of different meanings; as the viewed, الحَسَنانِ means the Imams Hasan and Hosein (a), the big toe, the upper arm and the forearm, and عِطفایَ two sides of shirt, human`s two flanks and two shoulders, and الغَنَمِ رَبیضَةِ little intelligence, intensity of enjoyment, lack of politeness and public overcrowding and referring to Imam (a) because of extreme injustice of the rulers. In the paper, all given meaning as well as the relevant objections have been critically studied. As viewed in the paper, الحَسَنانِ means two shoulders, upper arms or forearms, عطفایَ is preferred to mean human flanks and the last phrase to mean public overcrowding as showing their demand to Imam`s rule because of the extreme injustice current during the third caliphate.
Keywords

منابع و مآخذ

ـ قرآن کریم.
ـ‌ نهج‌البلاغه، گردآوری سید رضی، ترجمه سید جعفر شهیدی، تهران، شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1378.
ـ ابن ابی الحدید، عزالدین عبد الحمید، شرح نهج‌البلاغه، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی، 1337 ق.
ـ ابن اثیر جزری، مبارک بن محمد، النهایة فی غرب الحدیث والأثر، قم، اسماعیلیان، 1367.
ـ ابن فارس، احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، قم، مکتبة الاعلام الاسلامی،‌ 1404 ق.
ـ ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار الفکر، دار صادر، 1414 ق.
ـ أزدی، عبدالله بن محمد، کتاب الماء، تهران، موسسه مطالعات تاریخ پزشکی، طب اسلامی و مکمل، دانشگاه علوم پزشکی ایران،‌ 1387.
ـ ابن میثم بحرانی، میثم بن علی، شرح نهج‌البلاغه، بی‌جا، دفتر نشر الکتاب،‌ 1362 ق.
ـ بستانی، فؤاد افرام، فرهنگ ابجدی، ترجمه رضا مهیار، تهران، انتشارات اسلامی،‌ 1375.
ـ بیهقی کیدری، قطب‌الدین محمد بن حسین، حدائق الحقائق فی شرح نهج‌البلاغه، تهران، بنیاد نهج‌البلاغه،‌ 1375.
ـ حسینی زبیدی، محمد مرتضی، تاج العروس من جواهر القاموس، بیروت، دار الفکر،‌ 1414 ق.
ـ دینوری، عبدالله بن مسلم بن قتیبه، الامامة و السیاسة، بیروت، دار الأضواء، 1410 ق.
ـ راغب اصفهانی، حسین محمد، مفردات الفاظ القرآن، بیروت و دمشق، دار القلم و الدار الشامیه،‌ 1412 ق.
ـ‌ راوندی، قطب‌الدین سعید بن هبة الله، منهاج البراعة فی شرح نهج‌البلاغه، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی، 1364.
ـ‌ زمخشری، محمود بن عمر، الفائق فی غریب الحدیث، بیروت، دار الکتب العلمیه، 1417 ق.
ـ شوشتری، محمدتقی، بهج الصباغة فی شرح نهج البلاغة، تهران، امیرکبیر، 1376.
ـ صاحب بن عباد، اسماعیل بن عباد، المحیط فی اللغة، بیروت، عالم الکتاب، 1414 ق.
ـ طریحی، فخرالدین بن محمد، مجمع البحرین، تهران، مرتضوی، 1375.
ـ فیض الاسلام، سید علی‌نقی، ترجمه و شرح نهج‌البلاغه، تهران، مؤسسه چاپ و نشر تألیفات فیض الاسلام، 1379 ق.
ـ قرشی، سید علی‌اکبر، مفردات نهج‌البلاغه، تهران، مؤسسه فرهنگی نشر قبله، 1377.
ـ قزوینی حائری، سید محمدکاظم، شرح نهج‌البلاغه، نجف، مطبعة النعمان، 1337.
ـ مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهارعلیهم‌السلام ، بیروت، دار احیاء التراث العربی، 1403 ق.
ـ مکارم شیرازی، ناصر و همکاران، پیام امام امیرالمومنین، تهران، دار الکتب الاسلامیة، 1375.
ـ منقری، نصر بن مزاحم، وقعه صفین، قاهره، المؤسسه العربیة الحدیثة، 1382 ق.
ـ نقوی قاینی خراسانی، سید محمدتقی، مفتاح السعادة فی شرح نهج‌البلاغه، تهران، نقوی، 1361.
ـ هاشمی خویی، میرزا حبیب‌الله و دیگران، منهاج البراعة فی شرح نهج‌البلاغه، تهران، مکتبة الاسلامیة، 1358.