منابع و مآخذ

ـ قرآن کریم.

ـ ابن‌ابی‌الحدید، عزالدین أبو حامد، 1338، شرح نهج‌البلاغه، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی.

ـ ابن‌جنی، و ‌الفتح عثمان، 1986، الخصائص، تحقیق محمد علی نجار، مصر، الهیئه المصریه العامه للکتاب.

ـ ابن‌منظور، محمد بن مکرم، 1410، لسان العرب، بیروت، دار صادر.

ـ اقبالی، عباس، و سید رضا میراحمدی، 1385، ترجمة فرهنگ تفصیلی اصطلاحات و تعبیرات عربی، تهران، عیاران.

ـ أنیس، ابراهیم، 1374، آواشناسی زبان عربی، ترجمه ابوالفضل علامی و صفر سفید رو، تهران، اسوه.

ـ بحرانی، ابن‌میثم، 1362، شرح نهج‌البلاغه، قم، الکتاب.

ـ جان مارشال، ریو، 1376، انگیزش و هیجان، ترجمة یحیی سید محمدی، تهران، ویرایش.

ـ خلیل، ابراهیم، 2010، بنیة النص الروائی، بیروت، منشورات الاختلاف.

ـ‌ خوری شرتونی، سعید، 1403 ق، أقرب الموارد فی فُصَح العربیة والشّوارد، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی.

ـ خوئی، میرزا حبیب الله، 1356، منهاج البراعه فی شرح نهج‌البلاغه، تصحیح ابراهیم میانجی، تهران، مکتبه اسلامیه.

ـ دلشاد تهرانی، مصطفی، 1379، طایر فرخ پی کمالات انسانی در نهج‌البلاغه، تهران، دریا.

ـ راغب اصفهانی، حسین بن محمد، 2008 م، المفردات فی غریب القرآن، بیروت، دار إحیاء التّراث العربی.

ـ ریتا ال. اتکینسون و دیگران، 1389، زمینه روانشناسی هیلگارد، ترجمه محمدنقی براهنی و دیگران،تهران، رشد، چ سیزدهم.

ـ سیوطی، جلال الدین و جلال الدین محلی، 1416 ق، تفسیر الجلالین، بیروت، مؤسسة النور.

ـ سیوطی، جلال الدین، المزهر فی علوم اللغه و انواعها، بیروت، دار الجیل.

ـ طبرسی، فضل بن حسن، 1372، مجمع البیان لعلوم القرآن، تهران، ناصر خسرو.

ـ عباس، حسن، 1998 م، خصائص الحروف العربیه و معانیها، دمشق، اتحاد الکتاب العرب.

ـ فراهیدی، خلیل بن أحمد، 1383، کتاب العین، تحقیق مهدی مخزومی و إبراهیم سامرّائیّ، تهران، أسوة.

ـ‌ نهج‌البلاغه، گردآوری سید رضی، تصحیح صبحی صالح، 1415 ق، تهران، دار الأسوه.

• فیض الاسلام، سید‌ علینقی، 1379، ترجمه و شرح نهج‌البلاغه، تهران، فقیه.
• مغنیه، محمدجواد، 1358، فی ظلال نهج‌البلاغه، بیروت، دار العلم للملایین، چ سوم.