این مطالعه در پی این مسئله است که آفرینش جهان در نهجالبلاغه بر کدام عنصر یا عناصر تکیه دارد و خاستگاه تاریخی آن چیست. روش تاریخگذاری روایات در این مقاله، جستجو از سؤالاتی است که روایات در پاسخ به آنها پدید میآیند و تحول پیدا میکنند. در قرآن، مباحث مختلفی دربارۀ آفرینش «آسمانها و زمین»، آغازگری خدا در خلق، بارش باران و سرزنده شدن طبیعت و مانند آن دیده میشود؛ اما مسلمانان نخستین از چنین آیاتی تفسیر کیهانشناختی ارائه نمیدادند. در عین حال، از همان قرن نخست هجری دو آیۀ هود: 7 و فصلّت: 11 که در آنها از «عرش خدا»، «آب»، «آسمان» و «دود» سخن رفته بود، بیشتر مورد توجه قرار گرفت. روایات اهل سنت از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، به دو نکته اشاره دارد: خداوند بر فراز عرش و آسمانها ست و از آنجا بر هستی احاطۀ علمی دارد، و «قلم» نخستین مخلوق است. در تفاسیر منتسب به صحابه و تابعین، با یادکردِ عناصری مانند «باد»، «بخار» و «ابر» تلاش شده است نوعی تفسیر کیهانشناختی برای خلقت ارائه شود، که این روایات در دورههای بعدی «اسرائیلیات» لقب گرفته است. با این حال، این روایات ارتباطی با مسئلۀ آفرینش عنصری جهان ندارد و تنها باورهای مردم آن زمان را دربارۀ برخی تعابیر قرآنی مانند «موضع البیت»، «دحو الأرض»، «حوت» و «صخره» بهنمایش میگذارند. در قرن سوم، این مبحث بیشتر با اختلافات کلامی میان اهل حدیث و معتزله در مسئله ظاهرگرایی یا تأویل ارتباط دارد. در منابع حدیثی شیعه، هم پدیدههای مادّی و هم مفاهیم معنوی همچون اولین مخلوق ذکر شدهاند که دیدگاه غالب بر اهمیت عناصر مادّی در خلقت، بهویژه «آب» تأکید میکند. در نهجالبلاغه تفسیری نسبتاً مفصّل دربارۀ آفرینش ارائه میشود؛ سید رضی هم از منابع روایی شیعه و هم منابع تاریخی، بهویژه مروج الذهب مسعودی در نقل روایات منتسب به امیرالمؤمنین علیه السلام بهره برده است. اندیشمندان متأخر مسلمان، تحتتأثیر دیدگاه تالس مَلَطی، که خاستگاه پدیدهها را آب دانسته بود، بر نقش آب در آفرینش بسیار تأکید کردند؛ گرچه دیگر باورهای فلاسفۀ یونان، خصوصاً فلسفۀ نوافلاطونی، هم طرفدارانی پیدا کرد و مثلاً برخی آب را به عقل تأویل بردند.
1404 ق، من لا یحضره الفقیه، به کوشش علی اکبر غفاری، مؤسسة النشر الإسلامی.
ابن جوزی، ابوالفرج عبدالرحمن بن الجوزی،1413 ق، دفع شبه التشبیه بأکف التنزیه، به کوشش حسن السقاف،عمان(اردن): دار الإمام النووی.
ابن حجر عسقلانی، احمد بن علی،بی تا، فتح الباری،بیروت: دار المعرفة.
ابن رشد، محمد بن احمد، 1993 م، تهافت التهافت، بهکوشش محمد العریبی بیروت:دار الفکر.
ابن سینا، حسین بن عبدالله،1400 ق، الرسائل، انتشارات بیدار، قم، 1400.
ابن شعبه حرانی، حسن بن علی،1406ق، تحف العقول، بهکوشش علی اکبر غفاری، قم:مؤسسة النشر الاسلامی.
ابن عبد ربه اندلسی، احمد بن محمد،1404 ق، العقد الفرید، به کوشش عبدالمجید الترحینی، بیروت: دار الکتب العلمیة.
عبدالله بن عدی جرجانی،1409 ق، الکامل فی ضعفاء الرجال، به کوشش سهیل زکار،بیروت:دار الفکر.
ابن عساکر، علی بن حسن،1415 ق، تاریخ مدینة دمشق، به کوشش علی شیری، بیروت:دارالفکر.
ابن غضائری، احمد بن حسین بن عبیدالله،1422ق، الرجال، تحقیق: سید محمدرضا جلالی حسینی، قم: دار الحدیث.
ابن قتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم،بی تا، تأویل مختلف الحدیث، بیروت، دار الکتب العلمیة.
،1992م، المعارف، به کوشش ثروت عکاشة، قاهره: دار المعارف.
ابن قولویه، جعفر بن محمد،1417 ق، کامل الزیارات، به کوشش جواد القیومی/ لجنة التحقیق، مؤسسة نشر الفقاهة.
1412 ق، تفسیر القرآن العظیم، به کوشش یوسف عبدالرحمن مرعشلی، بیروت: دارالمعرفة.
ابن ماجه قزوینی، محمد بن یزید،بی تا، السنن، تصحیح: محمد فؤاد عبدالباقی،بیروت: دار الفکر.
ابن ملاحمی، محمود بن محمد خوارزمی،1387 ش، تحفة المتکلمین فی الردّ علی الفلاسفه، به کوشش حسن انصاری/ویلفرد مادلونگ، مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران و مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه آزاد برلین.
ابن میثم بحرانى، 1362ش،شرح نهج البلاغة،قم: دفتر نشر الکتاب.
کلینی، محمد بن یعقوب،1363 ش، الکافی، چاپ علی اکبر غفاری، دار الکتب الإسلامیة، تهران.
کندی، یعقوب بن اسحاق، 1369/ 1950م، رسائل الکندی الفلسفیة، «رسالة یعقوب بن اسحاق الکندی الی علی بن الجهم فی وحدانیة الله تعالی و تناهی جرم العالم»، صص201-207، به کوشش محمد عبدالهادی ابوریده،قاهره: دار الفکر العربى، قاهره،
گاتها: کهنترین بخش اوستا،1377 ش، تألیف و ترجمه: ابراهیم پورداود، تهران: اساطیر.
مجلسی، محمد باقر،1403 ق، بحار الأنوار، بیروت: مؤسسة الوفاء.
مزّی، یوسف بن عبدالرحمن،1422 ق، تهذیب الکمال فی أسماء الرجال، به کوشش بشار عواد معروف، بیروت.
مسعودی، علی بن حسین،1970 م، مروج الذهب ومعادن الجواهر مع الترجمة الفرنسیة، باعتناء الاستاذین باربیه-دمینار و پاوه-دکورتل، تهران: مؤسسه مطبوعاتی اسماعیلیان.
مسلم بن حجاج نیشابوری،بی تا، الصحیح، بیروت: دار الفکر.