منابع

1. ابن میثم بحرانی، 1375ش، ترجمه شرح نهج‌البلاغه ابن میثم، ترجمه محمد صادق عارف، مشهد: بنیاد پژوهش­های اسلامی.
2. تفتازانی، سعدالدین، 1409ق، مختصر المعانی. قم: انتشارات سیدالشهدا.
3. الخطیب، عبدالکریم، 1964م، إعجاز القرآن، مصر: دار الفکر العربی.
4. خوئی، حبیب الله، 1386ش، منهاج البراعه فی شرح نهج‌البلاغه، قم: مکتبه الاسلامیه.
5. دلشاد تهرانی، مصطفی، 1385ش، ماه مهر پرور: تربیت در نهج‌البلاغه، تهران: دریا.
6. رجایی، محمد خلیل، 1372ش، معالم البلاغه در علم معانی و بیان و بدیع، شیراز: دانشگاه شیراز.
7. السکاکی، ابی یعقوب، 1987م، مفتاح العلوم، تعلیق نعیم زرزور، بیروت: دار الکتب العلمیه.
8. سیف، علی اکبر، 1383ش، روانشناسی پرورشی، تهران: آگاه.
9. شمیسا، سیروس، 1373ش، معانی، تهران: نشر مینو.
10. صالح السامرائی، فاضل، 1987م، معانی النحو، الموصل: مطبعه التعلیم العالی فی الموصل.
11. المبرد، ابوالعباس، 1994م، المقتضب، تحقیق محمد عبدالخالق عضیمه، القاهره: الاوقاف المصریه.
12. مطهری، مرتضی، 1361ش، سیری در نهج‌البلاغه، قم: دفتر انتشارات اسلامی وابسته به جامعه مدرسین حوزه علمیه قم.
13. مغنیه، محمد جواد،1385ش، فی ظلال نهج‌البلاغه، قم: دار الکتاب الاسلامی(الاسلامیه).
14. مکارم شیرازی، ناصر، 1379ش، شرح نهج‌البلاغه، قم: مدرسه الامام علی بن ابی طالب.
15. الهاشمی، احمد، 1413ق، جواهر البلاغه، مکتب الاعلام الاسلامی.
16. همایی، جلال الدین، 1374ش، معانی و بیان، تهران: هما.

مقالات

17. طاهری، حمید، 1387ش، «سوال و اغراض ثانوی آن در غزلیات حافظ»، فصلنامه علوم انسانی دانشگاه الزهراء. شماره 68و69. صص87-118.
18. مردانی، علی اکبر، 1390ش، «جایگاه تشویق و تنبیه در مدیریت علوی با تاکید بر نهج‌البلاغه». مجله پژوهش­های نهج‌البلاغه، شماره 31. صص153-172.